jueves 21 de julio de 2011

IRISH WORLD

Lo mejor de darse cuenta uno que no anda sólo y que alguien, uno, o dos, o muchos te dan la mano y te acompañan en el camino es ese sentimiento que te llena por completo, sobrepasa, se sale por las orejas, y por los ojos, y por la punta de los dedos, y llena a todo aquel que se te acerca, que te habla, y se mueve, cómo en una cadena de adn pasando de unos a otros, cromosoma a cormosoma, todos igual de importantes, todos necesarios, si falta uno sencillamente no hay vida, todos juntos, "Pineapple"... Eso es exactamente lo que me pasa cuándo pienso en mis alumnos, y en Bet, y en mi familia, en esa gente tan loca cómo yo. Esa que se emociona cuando escucha un violín. Esa que echa de menos a sus compañeros si una semana no se ven. Esa gente que se mueve y siente a la vez. Esos que son capaces de hacerte olvidar cualquier situación difícil y la transforman en una gran ilusión, pero en casa, sin aviones, sin hoteles, en buena compañía, con cariño... No sabéis lo que os admiro, a todos, no sabéis lo orgullosa que me siento de vosotros, no por vuestras medallas, no por vuestras copas... es por como sois como personas, que suerte teneros a mi lado, DIOS!!, que suerte... que grande nuestro Irish World particular...

Cuento los días que faltan hasta septiembre... gracias, gracias infinitas por hacer que cuando grite no me conteste el eco sino vuestra voz...

Os quiero

video

6 comentarios:

  1. We love you Jú! Segueixo fent la rehabilitació i esperant poder tornar a fer classe amb tots vosaltres!! Petonetssss

    ResponderSuprimir
  2. Tatimem moltíssim Cuca!!! Achuchón Carboneril !!!

    ResponderSuprimir
  3. Aisssss, que se me pone gallina de piel!!!!!

    No seria el mateix sense tu! Petonets a tots.

    Muakaaaaaa

    ResponderSuprimir
  4. Jo també (ja està tot dit, oi?)

    ResponderSuprimir
  5. Hola Llapis. Me siento identificada con tu post, por que y he conocido gente que te tiende la mano, que te hace sentir acompañada cuando crees que estás sola y a las que también tengo que decir: "gracias infinitas por hacer que cuando grite no me conteste el eco sino vuestra voz".

    Que el Señor te sonría :-)

    ResponderSuprimir
  6. Mi Llapis!
    Cuando yo alguna vez dije en la desolación: "pero vendrán tiempos mejores" me contestaron: aunque no los creas éstos son tus mejores tiempos, pues es cuando te rodeas de achuchones, cariños, buena vibra, esperanza y fortaleza, de mucho amor.
    Besitos!

    ResponderSuprimir